We zeggen graag dat we mensen beoordelen op hun inhoud.
Op wat iemand zegt, weet en kan bijdragen.
In de praktijk gebeurt er vaak iets anders.
Nog vóórdat er één woord is gezegd, vormt zich een beeld.
Op basis van uiterlijk.
Houding.
Stem.
En ja: ook zichtbare tatoeages.
Armen, handen en vingers die getatoeëerd zijn.
Een zon in de nek.
Cijfers langs het oor.
Tunnels in de oren.
Ze roepen iets op.
Niet omdat ze iets zeggen over deskundigheid,
maar omdat ze afwijken van het beeld dat we gewend zijn.
Dat ongemakkelijke gevoel noemen we vaak intuïtie.
Of een onderbuikgevoel.
We zeggen vaak: “Het is intuïtie.”
Of: “Het is gewoon een onderbuikgevoel.”
Maar niet elk eerste gevoel is intuïtie.
Intuïtie ontstaat uit ervaring, reflectie en bewustzijn.
Wat we vaak bedoelen, zijn automatische aannames
die voortkomen uit beelden, normen en wat we gewend zijn.
Maar in werkelijkheid zijn het vaak labels.
Aangeleerde ideeën over hoe professionaliteit, betrouwbaarheid
of leiderschap eruit hoort te zien.
Ook ik merk dat.
Ik word weleens raar aangekeken —
niet door collega’s of cliënten, gelukkig,
maar daarbuiten gebeurt het nog steeds.
Zo ook afgelopen weer op school.
Ze fluisterde net iets te hard achter mij.
“Aso”
“Zou ze crimineel zijn?”
“Raar”
“Vreemd”
En precies dát maakt dit onderwerp zo relevant.
Labels werken stil
Op de werkvloer zijn deze oordelen zelden expliciet.
Ze werken onder de oppervlakte.
Ze beïnvloeden:
-
wie we serieus nemen
-
wie we vertrouwen
-
wie ruimte krijgt om te spreken
-
en wie zich eerst moet bewijzen
Op sommige werkvloeren gebeurt dit elke dag.
Bij wie we serieus nemen.
Wie we vertrouwen.
Wie ruimte krijgt.
Dit speelt niet bij “rollen” of “functies”,
maar tussen mensen onderling.
Bij collega’s.
Bij sollicitanten.
In teams.
Het probleem is niet dat we oordelen hebben.
Die hebben we allemaal.
Het probleem ontstaat wanneer we ze niet onderzoeken
en ze ongemerkt laten meebeslissen.
Waar mijn werk begint
In mijn werk met teams en organisaties gaat het hier vaak over.
Niet over tatoeages an sich,
maar over zichtbaarheid, veiligheid en aannames.
Wat gebeurt er als iemand afwijkt van de norm?
Wat roept dat op?
En durven we daar samen bij stil te staan?
Niet om te veroordelen,
maar om verantwoordelijkheid te nemen voor wat we voelen en denken.
Want pas wanneer oordelen bespreekbaar worden,
ontstaat er ruimte voor eerlijke gesprekken,
psychologische veiligheid
en samenwerking waarin iedereen mee kan doen.
Niet ondanks verschillen.
Maar dankzij het erkennen ervan.
💬 Wat roept zichtbaar “anders zijn” bij jou op — en wat doe je met dat gevoel?