Vandaag is de laatste dag van Orange the World.
Een campagne die wereldwijd aandacht vraagt voor geweld tegen vrouwen en meisjes.
Geweld dat zichtbaar kan zijn, maar ook diep vanbinnen kan blijven zitten, soms jarenlang, soms levenslang.
En vandaag deel ik voor het eerst op mijn website iets wat lang stil in mij heeft geleefd.
Ik heb zelf huiselijk geweld meegemaakt.
Niet één moment, maar een periode waarin mijn lichaam leerde om altijd alert te zijn.
Waarin schreeuwen normaal werd.
Waarin onveiligheid de standaard was.
En waarin ik langzaam maar zeker delen van mezelf kwijtraakte.
Het gekke is:
Geweld stopt vaak eerder aan de buitenkant dan aan de binnenkant.
Jaren later kan één harde stem, één onverwachte toonhoogte, één spanning in een ruimte…
je terugwerpen naar iets waarvan je dacht dat het achter je lag.
Mijn lichaam herkent gevaar soms sneller dan mijn hoofd.
En daar ben ik zachtjes mee aan het leren omgaan.
Het geweld is voorbij.
Maar de naschokken, de contouren, de reflexen die draag ik nog altijd mee.
In mijn alertheid.
In mijn zachtheid.
In mijn kracht én in mijn breekbaarheid.
In de manier waarop ik grenzen voel.
In hoe ik veiligheid bouw voor mezelf, stapje voor stapje.
In hoe ik er voor anderen kan zijn, omdat ik weet hoe het voelt als niemand ziet wat er bij je gebeurt.
Het moeilijkste gevolg van dat alles?
Dat mijn kinderen niet meer bij mij wonen.
Dat is een rouw waar geen woorden voor bestaan.
Een rouw die zich niet laat van zich afschrijven, niet laat oplossen, niet lineair is.
Het is een verlies dat elke dag opnieuw even vraagt:
“Hoe ga ik hiermee verder vandaag?”
En toch… ik ga verder.
Niet omdat ik nooit gevallen ben, maar omdat ik steeds weer opsta.
Soms stevig, soms wankel, maar altijd met een stukje meer inzicht in mezelf.
Herstel is geen rechte weg.
Het is kronkelig, onvoorspelbaar, rauw, intiem, en soms ongelooflijk vermoeiend.
Maar herstel is ook mooi.
Herstel is durven voelen.
Durven kijken.
Durven bouwen aan iets nieuws, zelfs als je nog niet weet hoe het eruit gaat zien.
Vandaag schrijf ik dit niet om medelijden te vragen.
Niet om de aandacht naar mij toe te trekken.
Maar omdat er zoveel vormen van geweld bestaan die mensen niet durven of kunnen benoemen.
Omdat innerlijke rouw vaak niet wordt herkend, zelfs niet in de hulpverlening.
Omdat stilte levens kan breken.
En omdat gedeelde woorden soms weer lucht kunnen geven.
Voor iedereen die herstelt, zichtbaar of onzichtbaar, alleen of samen:
Ik zie je.
Je bent niet gek.
Je bent niet te laat.
Je bent niet kapot.
Je bent onderweg.
En onderweg zijn is genoeg.
En heel symbolisch kwam vandaag een armbandje binnen, precies op tijd.
Van elk verkocht armbandje gaat €5 naar Orange the World.
Ik draag het met trots.
Niet als versiering, maar als herinnering.
Aan mijn veerkracht.
Aan mijn doorzettingsvermogen.
Aan het feit dat ik hier nog sta, met alles wat er is gebeurd, en alles wat ik ben blijven vasthouden.
🧡
Mocht je vragen hebben, herkenning voelen, of ergens tegenaan lopen, contact opnemen mag altijd.
Je bent welkom.
Ik zie je.
Ik hoor je.
🧡
Liefs, Sanne
Ik ben er even stil van.
Dank je wel dat je dit zo eerlijk en kwetsbaar hebt gedeeld. Het raakt me diep, juist omdat je woorden precies omschrijven wat zoveel mensen voelen maar nooit durven uitspreken.
De manier waarop je benoemt dat geweld aan de buitenkant stopt, maar binnenin nog lang doorwerkt… dat herken ik zó. Je verwoordt iets waar vaak geen taal voor is.
Je kracht zit niet in “overwinnen”, maar in elke dag opnieuw kiezen om verder te gaan; mét alles wat er nog voelbaar is. Dat vind ik ongelooflijk moedig.
Weet dat jouw verhaal betekenis heeft. Het geeft woorden aan ervaringen die vaak verborgen blijven. En het laat zien dat onderweg zijn echt genoeg is.
🧡
Dank je dat je dit hebt gedeeld.