Vandaag (lees 3 december) deelde ik mijn levensverhaal met een groep eerstejaarsstudenten Social Work. Een beetje anders dan gebruikelijk, omdat ik het dit keer zittend moest doen. Ik ben namelijk herstellende van een zware operatie, maar wilde deze kans niet voorbij laten gaan. Ook was het voor mij de eerste keer om mijn levensverhaal rondom verslaving en herstel te vertellen, maar daardoor niet minder waardevol.
Elke keer opnieuw blijft het bijzonder om mijn ervaringen te mogen inzetten als onderdeel van hun opleiding, niet als dramatisch verhaal, maar als kennisbron, als menselijke spiegel, en als een concreet voorbeeld van wat herstel betekent in de praktijk.
Ik vertelde over mijn weg door de verslaving heen:
hoe het begon, hoe het mijn wereld kleiner maakte, wat ik onderweg kwijtraakte en later, stap voor stap, weer mocht terugvinden.
Niet vanuit een vooraf ingestudeerd verhaal, maar eerlijk, rauw en doorleefd.
Wat me enorm raakte, was de aandacht waarmee de studenten luisterden.
Het was zelden zo stil in een lokaal.
Die stilte voelde niet leeg, maar gevuld met aanwezigheid; met nieuwsgierigheid, empathie, openheid en oprechte interesse.
Ze luisterden niet naar “een verhaal”, maar naar mijn verhaal, met alles wat daarbij hoort.
Aan het einde kwamen er vragen.
En niet zomaar vragen, maar goed doordachte, scherpe en kwetsbare vragen.
Vragen die mij even stil maakten, die me aan het denken zetten, die me uitnodigden om nóg een laag dieper te gaan.
Dat zijn voor mij de momenten van echte wederkerigheid.
Want ik kwam niet alleen iets brengen, ik kreeg er zelf ook veel voor terug:
nieuwe inzichten, nieuwe woorden voor mijn eigen proces, nieuwe verbindingen.
Ik geloof dat dit de kern is van ervaringsdeskundigheid:
een ontmoeting waarin beide kanten leren, groeien en geraakt mogen worden.
Waarin menselijke ervaring gezien wordt als waardevolle kennis.
Waarin luisteren en delen in balans zijn.
De studenten vroegen me hoe zij als toekomstige professionals het verschil kunnen maken.
En mijn antwoord blijft steeds hetzelfde:
Zie de mens achter het gedrag. Luister vóórdat je invult. En durf nabij te zijn.
Vandaag mocht ik een stukje van mijn weg met hen delen.
Maar zij hebben ook iets met mij gedeeld: hun openheid, hun betrokkenheid en hun wens om écht betekenisvol te willen zijn in het leven van anderen.
En dát, precies dát, geeft mij hoop voor de toekomst van de zorg.
📸 Foto door een student Social Work tijdens de gastles
Wat een krachtige en hoopgevende bijdrage. Juist doordat je je verhaal niet als “casus” maar als geleefde kennis inbracht, laat je zien waar ervaringsdeskundigheid werkelijk over gaat: ontmoeting, wederkerigheid en menselijkheid.
De stilte die je beschrijft zegt alles. Dat is geen passiviteit, maar aandacht. En die vragen aan het einde – scherp én kwetsbaar – laten zien dat hier iets is geraakt wat verder gaat dan theorie. Dit zijn de momenten waarop toekomstige professionals leren wat nabijheid, luisteren en echt zien betekenen.
Dank dat je, ook midden in herstel, bent gaan zitten om dit te delen. Dit soort lessen vormt niet alleen studenten, maar ook het vak zelf. Dat geeft inderdaad hoop.